Ford Motor Company, Henry Ford tarafından Highland Park, Michigan, ABD'de 16 Haziran 1903 tarihinde kuruldu. Şu anda merkezi Dearborn, Michigan'dadır.
Michigan'da dünyada ilk otomobil üretimine adım atan otomotiv sektörü liderlerinden Ford Motor Company, 6 kıtada 200 pazarda araç üretip dağıtmaktadır. Dünya genelinde yaklaşık 187.000 çalışanı vardır. 2007 yılı cirosu 172,455 Milyar dolardır. Ford Motor Company’nin ana ve bağlı otomotiv markaları; Aston Martin, Ford, Lincoln ve Mercury’dir. Otomotivle ilgili hizmet kuruluşları Ford Motor Credit Company ve Hertz’i de kapsamaktadır. Ford Jaguar ve Land Rover'i 2008 yılında bir Hint şirketi olan Tata'ya, Volvo'yu ise 2009 yılında bir Çin şirketi olan Geely'e satmıştır.
Ford oldukça yüksek sayıda üretime geçerken endüstrinin de genel anlamda gelişmesinde büyük rol oynadı. Ford, Eli Whitney'nin düşüncelerini kullanarak değişebilir parçaları kullanıyordu. Böylelikle, arabalar daha düşük masraflarda üretilebiliyor ve yenilenebiliyordu.
Tarihi
12 kişinin 28.000 dolar yatırım yaparak kurduğu Ford günümüzde en fazla otomobil satan markalardan biri konumundadır. Şirket ilk arabasını 20 Temmuz 1903 yılında yapmıştır. Daha sonra Henry Ford'un şirket ve fabrika çalışanlarına da otomobil sahibi olabilme olanağı sunarak geliştirdiği Ford Model T 1908 yılında piyasaya sunulmuştur. Henry Ford'un seri üretim metodunu bulmasının üretim hızını arttırması ve maliyetleri düşürmesiyle beraber 1913 yılında 12.5 saat olan şasi üretimi süresi 2 saat 40 dakikaya düşmüştür. Bunun yanı sıra Ford, aynı dönem içerisinde çalışanlarının maaşlarını 2 katına çıkararak günlük 9 saatlik çalışma sürelerini de 8 saate düşürmüştür. Rakip şirketler bunu kapitalizme uygun görmese de yıl sonunda Ford Amerika'daki tüm arabaların %50'sini üretiyordu. 1918 yılında ise, ülkedeki arabaların yarısı Model T olmuştu. Bunun yanı sıra, bu modelin fabrika çıkış renginin siyah olmasının sebebi de siyah boyanın en hızlı kuruyan boya olmasıydı. 1927 yılında Model T yerini Ford Model A'ya bıraktı.
I. Dünya Savaşı sonrasında yaşanan Amerika'daki Büyük Buhran döneminde ise, Amerika'daki tüm şirketlerde olduğu gibi Ford da bir çöküntü yaşadı ve birçok fabrikasını kapatmak zorunda kaldı. II. Dünya Savaşı döneminde tank üreterek şirket ayakta kalmaya çabalarken savaş sonrasında Ford tekrar eski günlerine dönmeye başladı.
1955 yılında halka açılan Ford, sonraki yıllarda Kanada, Meksika, Birleşik Krallık, Almanya, Brezilya, Arjantin, Avustralya, Güney Afrika ve Türkiye başta olmak üzere birçok ülkede fabrikalar açtı. Türkiye'deki ortaklığı %51 The Ford Motor Company, %49'u Otosan AŞ olarak başladı. 3 Ekim 1997 tarihinde imzalanan bir anlaşma ile Ford ve Otosan hisselerini eşitledi. Böylece Otosan A.Ş. yeni ismiyle Ford Otomotiv Sanayi AŞ, yani Ford Otosan ortaya çıkmış oldu.
1997 yılında ortaklık eşitlenmesinden sonra Ford Avrupa'nın, ekonomik bulmadığı için askıya aldığı bir proje, Türkiye'nin üretim kabiliyeti ve ekonomik koşulları nedeniyle Türkiye'ye aktarıldı. Bu projenin gerçekleştirilebilmesi için 150.000 adetlik bir kapasiteye ihtiyaç vardı ve İstanbul fabrikası bunun için uygun değildi. Böylece yeni bir yer arayışına başlandı. Birkaç alternatif yer değerlendirildi, sonunda Gölcük'te deniz yoluna açık bir arsa bulundu.
Ulaşılan bu seviye ile Ford Otosan Kocaeli Fabrikası, Avrupa Ford Fabrikaları arasında denetçiler tarafından 2002, 2003, 2004 ve 2005 yıllarında "Best Plant In The World" olarak adlandırıldı ve en iyi notu elde edip birinci oldu.
Bir dönem Ferrari'yi satın alan Ford, Enzo Ferrari'nin yarış takımını Ford'un yönetmesini istememesiyle bu anlaşmayı bozdu. Bunun peşinden gelen büyük bir rekabet; Ford'un GT40 modeli ile Ferrari'yi yenmesiyle sona erdi. Bunun ardından bu efsane model hem yarışlardan, hem de üretimden çekildi.
Ford'un merkezi günümüzde Dearborn, Michigan, Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunmaktadır. Bünyesinde Mercury, Lincoln'u da bulunduran Ford ayrıca Mazda'ya da ortaktır. Bunun yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri'nin en büyük araba kiralama şirketlerinden biri olan Hertz'in de sahibidir.
2005 yılında spor modeli Ford Mustang'e yeni bir yüz sunmuş olan Ford, tasarımında eski Mustang'in ruhunu yansıtan agresif çizgilerini koruyarak 3 farklı modelle beğenileri toplamıştır. 45 yıldır Mustang efsanesini üreten Ford, 2010 modeliyle Mustang'e yeni bir boyut getirmiştir.
Modeller
| Binek Araçlar | Spor Araçlar | Ticari Araçlar | Arazi Araçları |
|
Ford Ka |
Ford GT40 | Ford Transit | Ford Kuga |
| Ford Fiesta | Ford GT | Ford Transit Connect | Ford Explorer |
| Ford Fusion | Ford Mustang | Ford Tourneo Connect | Ford Explorer Sport Trac |
| Ford Focus | Ford Tourneo Courier | Ford Escape | |
|
Ford Focus CC |
Ford Ranger | Ford Expedition | |
| Ford Mondeo | Ford E-Series | ||
|
Ford Taurus |
Ford F-Series Super Duty | ||
| Ford Five Hundred | Ford Cargo | ||
| Ford Freestar | Ford Fiesta Van | ||
|
Ford Edge |
|||
|
Ford C-MAX |
|||
|
Ford S-MAX |
|||
| Ford Galaxy | |||
| Ford Focus RS | |||
|
Ford Focus ST |
|||
|
Ford Thunderbird |
|||
| Ford Falcon | |||
| Ford Crown Victoria | |||
| Ford GT | |||
|
Ford GT40 |
|||
|
Ford Taunus |
|||
| Ford Escort | |||
| Ford Scorpio |
Onlar 19’nci yüzyılın “Ferhat İle Şirin’idir.."
İSTANBUL DA ZEYNEP KAML HASTAHANESİ 1862 DE YAPILDI.
PEKİ hikayesini bilir misiniz?
Zeynep Hanım ile Yusuf Kamil Paşa’nın büyük aşkının hâlâ yaşadığı yerin
adıdır ZEYNEP KAMİL...
Genelde masallarda olur
böyle aşk öyküleri ya da eski
Türk filmlerinde..
Yoksul delikanlı, güzeller güzeli prensese aşık olur..
Bizimki de böyle bir öykü ve gerçek!
Tarihin sevgi bahçesinde yeşeren, sürgünlere, tehditlere direnen, acıyı bal
eğleyen bir aşk..
Mısır’da doğan, İstanbul’da ölümsüzleşen bir yüce sevda..
Prensesimiz; Züheyla Zeynep.
Yoksul delikanlımız ise;
Yusuf Kamil.
O zaman başlasın hikaye..
Yusuf Kamil yoksul bir ailenin çocuğuydu..
Malatya’nın Arapgir’in de doğdu ve
küçük yaşta yetim kaldı.
Amcası Osman Paşa onu yanına aldı, okuttu.
Zeki, becerikli, dürüst ve çalışkandı.
Bilgi ve yetenek olarak yaşıtlarından farklıydı..
21 yaşında Divan-ı Hümayun Kalemi’ne katip oldu.
4-5 yıl İstanbul’da çalıştıktan sonra Mısır’a,
Vali Kavalalı Mehmet Ali Paşa’nın sarayına atandı.
Züheyla Zeynep..
Mısır valisi Kavalalı Mehmet Ali Paşa’nın 3 kızından biriydi.
Hidiv Sarayının prensesiydi.. Duygusaldı, narindi.
Yüreği insan sevgisiyle doluydu.
Kahire’nin yoksullarına yardım eder, herkesin dertleriyle ilgilenirdi.
Büyüdükçe güzelleşti..
İsteyeni çoktu ama babası üstüne titriyor ve kızına layık ince ruhlu birini
arıyordu..
...
Kader Yusuf Kamil ile Züheyla Zeynep’i Kahire’de buluşturdu.
Katip Kamil, Hidiv Sarayında işe başladıktan sonra
Vali Mehmet Ali Paşa ile tanıştı.
Kısa sürede gözüne girdi, güvenini kazandı.
Konuşması ve yazılarıyla öylesine etkiledi ki,
bir süre sonra Mısır Hazinesinin katibi oldu.
Yeni görevi nedeniyle sık sık valinin yanına çıkıyor ve kızı Züheyla
Zeynep’i görüyordu.
İkisi de birbirinden etkilenmişti.
Yusuf Kamil ne zaman valinin yanına çıksa,
Zeynep’in yüzü kızarıyor, kalbi sanki yerinde duramıyordu..
Gel zaman, git zaman
Kamil, Mehmet Ali Paşa’ın evladı gibi oldu.
Sürekli rütbe atlıyordu.
30’lu yaşlara gelince artık albaydı.
Bir gün Paşa çağırdı Kamil’i yanına.
- Zeynep ile birbirimize yakışıyorsunuz.
Kızımı sana nikahlıyorum, dedi.
Dillere destan bir düğün yapıldı ve prenses Zeynep, yoksul delikanlı
Kamil’e nikahlandı..
Ancak, sarayda bu evliliğe karşı çıkan çoktu.
Kim oluyor da bu Kamil denen sıradan bir halk çocuğu
Kavalalı ailesinden kız alıyordu?
Nikah öylesine tepki almıştı ki, Sarayın huzuru kaçmıştı.
Mehmet Ali Paşa ortalık yatışsın diye Kamil’i kısa süreliğine İstanbul’a
gönderdi.
1845 yılıydı..
Sultan Abdülmecid, kızı Adile Sultan’ı evlendiriyordu.
Kamil bizzat sultana Mehmet Ali Paşa’nın tebriklerini ve hediyelerini
sunacaktı.
Sultan ile aralarında sıcak bir dostluk oluştu.
Abdülmecid O'nu
Mirimiranlık (beylerbeyi) rütbesine yükseltti.
Kamil Mısır’a geri döndüğünde bütün kayınbiraderleri ile Mısır’ın ileri
gelen eşraf ve devletlularını kendisine cephe almıştı.
Bir süre sonra Kamil ile Zeynep’in mutlu hayatı kâbusa dönüştü.
Önce
Mehmet Ali Paşa, ardından yerine geçen oğlu İbrahim Paşa öldü.
Yeni vali Abbas Paşa,
Kamil’e diş bileyenlerin başında geliyordu.
Koltuğa oturur oturmaz Kamil’e;
"boşanacaksın!" dediler.
Direnince Asvan’a sürgüne gönderdiler.
Hastalandı, doktor istedi, vermediler..
- Ya boşanacaksın,
- ya zindanı boylayacaksın..
Tam zindanı boylayacakken,
prenses Zeynep’in gönderdiği terliği aldı Kamil.
Ve terliğin astarındaki gizli aşk mektubunu okudu.
“Hastasın, zindana girme.. Seni ömrümün sonuna kadar bekleyeceğim..”
Kamil bu satırları okuduktan sonra gönül rahatlığıyla ve hiç tereddüt
etmeden kendisine zorla uzatılan boşanma belgesini imzaladı.
Zaman su gibi aktı.
Kamil’in sürgündeki üç ayı dolmuştu.
Bir yolunu buldu ve Sultan Abdülmecid’i durumundan haberdar etti.
Çok sinirlenen sultan Abdülmecid, Mısır Valisi Abbas Paşa’ya sert bir
ferman gönderdi.
“Bizzat kendin Asvan’a gidip, Yusuf Kamil’i sağ salim buraya
göndereceksin!”
Ferman padişahındı..
Sürgün bitmiş, Kamil İstanbul’a dönmüştü.
Sıra Prenses Zeynep’i getirmeye kalmıştı.
Yine bir yolunu buldu ve derdini sultana açtı.
Abdülmecid, Abbas Paşa’ya yeni bir ferman yolladı.
- Tez elden Züheyla Zeynep Hanım'ı İstanbul’a gönder!
Abbas Paşa tez elden gönderdi Prenses Zeynep’i.
Yıllar sonra Kamil ile Zeynep nihayet birbirine kavuşmuştu.
Eski evlilere ikinci kez nikah kıyıldı.
Damadın şahidi Sadrazam Reşit Paşa,
gelinin şahidi ise Şeyhülislam Arif Hikmet Bey oldu.
Üsküdar’da bir yalıya yerleştiler.
Zeynep, kocasına kavuşmasının mutluluğuna tutunmuş, iyiliklerini de
artırmıştı.
Nerede bir şeye ihtiyaç var, koşuyordu.
Tüm bu iyiliklerin ve aşklarının arasında yaş aldılar
ama bir çocukları olmadı.
Onlar da hayıflanmak yerine birçok yetime ana - baba oldular.
Sonra Üsküdar Nuhkuyusu’nda bir arsa aldılar ve
100 yataklı bir hastane kurdular.
Hastalar burada ücretsiz bir şekilde şifalandı.
Geri kalan her şey de en ufacık bir noktasına kadar düşünülmüştü.
Göz kamaştıran bahçesi, külliyesi..
Zamanı geldiğinde yan yana ölümsüz aşklarıyla yatacakları türbeyi bile
unutmadılar..
Yıllar sonra bugün, hastanenin bahçesindeki türbede Prenses Zeynep ile
yoksul delikanlı Yusuf Kamil yan yana yatmaktadır..
Çok insan Zeynep Kamil’i tek bir kişi sanır.
Oysa bu hastane
bize Zeynep Hanım ile Kamil Bey'den kalan bir hatıradır..
1862’de kurulmuş bu hastane,
bugün bulunduğu semte de adını veren,
“Zeynep Kamil Kadın ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi”
adıyla
bildiğimiz o yer,
Mısır’da doğan, tarihin sevgi bahçesinde yeşeren ve İstanbul’da
ölümsüzleşen bir aşktır.
“Zeynep - Kamil Aşkı”
Onlar 19’nci yüzyılın “Ferhat İle Şirin’idir..
Efsanevi bir aşk hikâyesi.. 1,5 milyona yakın doğumun gerçekleştiği Zeynep
Kamil Çocuk Doğum Hastanesinde doğan,
Barış Manço,
Bülent Ersoy, Burcu Esmersoy,
Zara, Nadide Sultan ve
Murathan Mungan gibi
meşhur olmuş çok sayıda siyasetçi, sanatçı ve sporcu bulunuyor.
Üsküdar’ın Zeynep Kâmil semtine adını veren Zeynep Kâmil Çocuk
Hastanesinde, yüzyılı aşkın bir süreden bu yana dünyaya gelen tüm kız
bebeklerin göbek bağları Zeynep, erkek bebeklerin göbek bağları ise Kâmil
adıyla kesiliyor..
Songül Kusav Fin/Alıntı
1916 senesinde 19 yaşında genç bir delikanlı Erenköy’de yürümektedir. Talimgah denilen yerde bir kalabalık fark eder. Kalabalığa yanaştıkça bir müzisyenin enstrümanından yükselen melodiyi duyumsar. Yaklaşır. Delikanlı, enstrümandan yükselen tınıya gözlerini kapatarak huşu içinde bir süre zevkle dinleyerek eşlik eder. Gözlerini açıp da kalabalığın önüne ilerleyince o cânım melodiyi çıkaranın yere bağdaş kuran bir müzisyen olduğunu fark eder. Müzisyen pistir, perişandır, berduştur. Genç delikanlı evsiz diye düşündüğü bu adamcağıza acır gözlerle bakar. Garipser de hani biraz… Öyle ya böyle berduş bir adam nasıl olur da bu kadar güzel ezgiler çıkarabilir…
Delikanlı birkaç gün sonra aynı yol üzerinden geçerken görür o müzisyeni.
Her ne kadar giyiminden, kuşamından, küfürbaz
halinden rahatsız olsa da acıdığı için o müzisyene
para vermek ister. Müzisyen işte kendisine para
vermeye yeltenen gence; “Haydi oğlum, git işine! Bak benim mataram rakı dolu. Vereceğin bu parayla git de akşama birkaç kadeh iç keyiflen. Benim
paraya ihtiyacım yok” der.
Utanır birden genç. Müzisyen devam eder; “Utanma! Utandıkça rahat yaşayamazsın.” Kıyafetlerini göstererek
“Görmüyorsun ben kimseden utanıyor muyum! Başkaları benim bu halimden utansın!”
Delikanlı neye uğradığını şaşırır. Tokat gibidir adamcağızın lakırdıları… Eve gider düşünür uzun uzun… Acıdığı adamın kendisine böyle bir karşılık vereceğini hiç düşünmemiştir. Aradan zaman geçer. Delikanlı bu
adamcağızı İstanbul’un münferit yerlerinde kah işkembecide, kah kuytu meyhanelerde, kah
Yenicami arkasında, kah Çemberlitaş’ta görür… Hatta bir arada Ali Emiri’nin
Kütüphanesi’nden kitap okurken görmüştür ki şaşkınlığı katbekat artmıştır.
Delikanlı, edebiyata heveslidir, bir şiir karalar o müzisyen için… Dönemin
mecmualarının birinde “Dehâyi Mensi” diğer bir deyişle “unutulan deha” ismiyle bu müzisyeni
kaleme alır. Sonra kulağına gider bu
müzisyenin. “Kim yazdı bunu?” diye sorar soruşturur; sonunda bulur ve bu şiiri yazan gençle tanışmak ister. Buluşurlar, o an müzisyen anlar ki vakti
zamanında kendisine acıdığı için para vermek
isteyen genç tam karşısındadır. Şiiri pek beğendiğini, duygulandığını söyler. Akabinde bu delikanlı ile
müzisyen arasında sıkı bir dostluk başlar.
Müzisyen son döneminde inzivaya çekilir, kimseyle görüşmez. Üstü başı kirlidir ama çevresindeki insanların
ruhları daha kirlidir. Küser hayata, küser insanlara… Çok değil, bir süre sonra da göçer gider bu
dünyadan… Delikanlı sevdiği bu müzisyenin öldüğünü duyunca çok üzülür. Arkadaşı Fuad Şinasi bir kağıt verir delikanlıya… “Nedir bu?” diye
sorar delikanlı. Şinasi “Müzisyenin son şiiri” der. Okur delikanlı;
“Artık yaşam için yetişir bunca kırgınlık,
Dinlenmek isterim ki kader yorgunuyum
Artık vücudu boş, gönlü boş, düşü boş,
Dünyada şimdi ben de bir fazla ağırlığım”
“Ölümün titrettiği elle kalemini
kalbine birikmiş zehre batırıp yazdığı veda şiiri” olarak betimler bunu genç adam.
Aklına düşer işte o gün; acıdığı için para vermek istediği müzisyenin o yanıtı; “Utanma!
Utandıkça rahat yaşayamazsın”
Bu mısra destur olur delikanlı için, hayatını ona göre yaşar. Utanılacak işler yapmaz. Büyük görev üstlenir
ilerleyen senelerde. Ama sonu da o müzisyen gibi olur. Ha, ne mi olur? Haksızlığa uğrar, yaptığı o büyük işlerden el çektirilir, memleket için açtığı okullar kapatılır. O da inzivaya
çekilir, çünkü çevresi pistir ve malum son… O da göçer gider bu dünyadan.
Girişimci olmak ve küçük bir işletmenin sahibi olmak ya da bir işi yönetmek okulda öğrendiğimizden tamamen farklı olduğunu gösteren 16 bilgiyi sizin için sıraladık.
1. En önemli yeteneğiniz çevrenizdir
Okulda işi yaparak başarılı olursunuz; ancak iş hayatında bağlantılarınız sizi başarılı yapar. Bağlantılarınız ya da başka bir deyişle tanıdıklarınız, sizi profesyonelliğe götürecek fırsatlar sunarken daha deneyimli girişimcilerin desteğini de sağlar. Üniversitede ders aralarında arkadaş çevresini genişleten o çocuklar mezuniyetten sonra çabucak üst adımlara çıkabilenlerdir.
2. Okuldaki iyi notlar iş hayatında başarı anlamına gelmez
Her ne kadar okulu dereceyle bitirenler iş hayatında daha büyük fırsatlarla karşılaşsalar da okul, iş hayatından çok daha farklı yetenekler gerektirmekte ve sunmaktadır.
3. İş kurmak Roller Coaster’a binmek gibidir
Zirveye ulaşmanın en kolay yolunun iş kurmak olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Gerçekte iş kurmak kısa yoldan ziyade vahşi bir karnaval gibidir; yüksekler çok yüksekte, alçaklar ise yerin altındadır. Bir işletme sahibi olmak her türlü sorumluluk, stresle yüzleşmenize sebep olacakken hedeflere ulaşmanız da coşkuyu beraberinde getirecektir.
4. Öğrenmek asla bitmez
Aslında aynı okulda olduğu gibi iş hayatında da her alan hakkında her geçen gün yeni bir şey öğrenmek gerekmektedir. İş sahibi olarak yalnızca kendi alanınızda uzmanlaşmanız yetmez aynı zamanda insan kaynaklarından muhasebeye kadar her alanda kendinizi geliştirmelisiniz. Bilgi ve deneyimlerinizi bu şekilde başka departmanlara yaymak sizi yalnızca bilgili yapmaz aynı zamanda yeni fikirler ve yeni yollar konusunda size fikirler verir.
5. İş sahibi olmak bir şirkette işe başlamaktan kolay değildir
“Kendi işinin patronusun” cümlesi kulağa hoş gelse de bu patronluk Pazar sabahı saat 5’te iş yerine gitmeyi gerektirebilir. İş sahibi olarak işletmenin her türlü kaynağı, üretkenliği, işleyişi hakkında sorumluluğunuz varken; bir iş yerinde çalışıyorsanız tek sıkıntınız yöneticinizin sinirli halleri olacaktır.
6. Kendi ekmeğini kazanmanın verdiği his harika da olsa…
Para kazanmaya başlamak gerçekten bir şeyleri yapıyor olduğunuzun göstergesidir. Maaşınız başkalarının bütçesinden vergilendirilmiyor; siz sahaya çıkıp gelirinizi bulmaya çalışıyor onun için savaşıyorsunuz. Bu durum başlı başına farklı bir dünya görüşüdür.
7. … başkalarını iş sahibi yapmak paha biçilemez
Takım olarak çalışıp size ve yaptıklarınıza saygı duyan çalışanlarınız olduğu sürece bu his paha biçilemez. Herkesin ortak olduğu vizyon değer yaratır. Siz çalışanlarınızın hedeflerine ulaşmaya yardım ettikçe kendi hedeflerinize o kadar yakın olursunuz.
8. Tanıdığınız herkesten daha çok çalışacaksınız
Haftalık 40 saatlik çalışma sürecinden kaçınmak sizi, iş kurarak haftalık 80 saate mahkum bırakacaktır. Hafta sonları arkadaşlarınızla plan yaptığınızda bile işleriniz aklınızdan çıkmayacak ve maalesef suçluluk duyacaksınız.
9. Arkadaşlıklarınızı gözden geçirmeniz gerekecek
Çoğu okul arkadaşınız maaşlı, normal işlerde çalışırken; onlara iş kurduğunuzu söylemeniz beklemediğiniz tepkileri almanıza neden olabilir. Çoğunlukla kıskançlık sebepli bu tepkiler heves kırıcıdır. Onlar için siz, kabuğunuzdan çıkmış ve hayalinizi yaşıyorsunuz -her ne kadar bu hayal size zorluklar getiriyor olsa da. Bu yüzden bazı eski arkadaşların gitmesine izin vermek gerekir özellikle size gölge yapanların.
10. Bazı rakipleriniz ise en yakın arkadaşınız olacak
Filmlerde rakip firmalar kanlı bir rekabet içinde olsa da gerçek hayatta size yol gösterecek olan rakiplerinizdir. Rakiplerinizle bağlantı kurun ve uygun olduğu yerlerde onların deneyimlerini kullanmaktan çekinmeyin.
11. Hiçbir şey planlandığı gibi gitmeyecek
Eğer tahmin edilebilir sonuçları görmek istiyorsanız sabah 9 akşam 5 çalıştıran firmalara geri dönmelisiniz. Çünkü girişimcilikte düzenli ilerleyen çizgiler yoktur. Verimli olduğunu düşündüğünüz her planı her gün yeniden gözden geçirip yeniden düzenlemeniz gerekecek. Sorumlu bir lider bir plana inatla tutunmak yerine yeni yollar bulabilendir.
12. Sağlık her şeyden önemli
Sabahın 3’üne kadar çalışmış olmanız işinizi bir yere getirecek olsa da sizi gün be gün mahvedecektir. Uykunuzu iyi almalı, sağlıklı beslenmeli ve spor yapmalısınız.
13. Gerekiyorsa bırakın
Tamamen işi değil tabii. O anki planınız, stratejiniz, fikriniz… Olmuyorsa bırakın ve yenilerine yönelin. Kimse ilk denemede başarılı olmadı.
14. Sizin zamanınız diğer kaynaklardan daha önemli
Hocalarımız bize “hayır” demeyi öğretmedi. Ama bir işi siz yönetiyorsanız zamanınızı korumak için hayır demeniz gerekiyor. Zamanınızı alacak her bir iş sizi hedefinize yaklaştırmalı.
15. Büyük sözler vermek en büyük hata
Hayalinizde adım adım ilerleyebilmek için siz de diğer işletme sahipleri gibi her şeye olumlu bakabilirsiniz. Ancak çalışanlarınıza, müşterilerinize yerine getiremeyeceğiniz sözler vermek çok büyük zararları beraberinde getirecektir.
16. Diğer başarı hikayeleri sizin hikayenizle aynı değil
Girişimciler idol edindiklerinin başarı hikayelerine takılıp kalmışlardır. Bu durum büyük bir ilham kaynağı olsa da sizin işletmenizin kendine özgü yokuşları var. Başka bir işletme için işe yarayan çözüm sizinkinde anlamsız olabilir. Kendi vizyonunuza güveniyorsanız, bu inanç sizi daha ileriye götürecek.
Kaynak:Toptalent
